Ik kijk uit het raam en neem de wereld in me op. Ik zie onze tuin, verlicht door de tuinlampen die mijn moeder voor de gelegenheid aan heeft gedaan. De straatlantaarns verlichten de rest van de straat en werpen een spookachtig licht op de wereld. Ik zie auto’s geparkeerd en in duisternis gehulde huizen, op een enkeling na misschien. Ik hoor het druppen van regendruppels van de takken en bladeren in de tuin en de bomen in de straat. De regenpijp maakt een tikkend geluid. En voor het tjirpen van krekels hoef ik niet naar Zuid-Frankrijk. In de verte hoor ik een hoop geschreeuw, maar ik bedenk me dat het zaterdag is, en dat schreeuwen voor sommige mensen een manier is om het leven te vieren, of, waarschijnlijker, een gevolg van het vieren van het leven. Ik ruik mijn shampoo en de lucht van nat gras. En ik denk aan jou. Ik denk alleen aan jou.
Vanavond ga ik naar een concert, van Celine Cairo! Het is de release show van haar debuutalbum, dus ik heb er echt súper veel zin in!
Liefs, Manon
Geen opmerkingen:
Een reactie posten