Trots

Als ik me verveel, of als ik me eigenlijk niet zou moeten vervelen (lees: all the time, want ik studeer Biomedische Wetenschappen), open ik mijn Tumblr-app en scroll door de eindeloze inhoud met prachtige foto's, bijvoorbeeld van onaards knappe meisjes met maatje 34, een perfect gladde huid en de mooiste kleren. Ik bekijk ze voor inspiratie, voor het schrijven, voor het tekenen, voor het fotograferen. Maar ik bekijk ze door een realistische bril, want Tumblr is niet de echte wereld.



Ook vind je er veel inspirerende quotes. Tumblr vertelt je heel vaak wat je zelf niet zou willen toegeven, dus heel vaak zijn het goede quotes of gedachten, die ik maar wat graag "reblog". Maar soms zijn die quotes zo "inspirerend" dat ze eigenlijk totaal geen inhoud meer hebben. Zoals "Everyone is perfect". Nee, eerder nobody is perfect. Maar dat is prima. That's life. Maar alles wordt langs de perfect-meetlat gelegd en wordt vanuit het perfectie-oogpunt bekeken. Perfect is wat de wereld (en dan vooral door sociale media) van elk meisje (of elke jongen) streeft te zijn, een onmogelijke opgave waar helaas veel te veel jongeren een gehoor aan (proberen te) geven. Je hoeft niet perfect te zijn om jóú te zijn, je hoeft niet perfect te zijn om prachtig te zijn. Iedereen is mooi. En dat meen ik. Zelfs Donald Trump moet iets moois in zich hebben, toch? Of ga ik nu weer te ver?

Wanneer gaat de wereld eens beseffen dat genoeg genoeg is (haha, Geert Wilders en zijn PVV had dat wel al beseft tijdens een van hun campagnes, maar dan over iets anders), dat je niet de suggestie moet wekken dat perfect zijn binnen het menselijk haalbare ligt? Ik weet het, sommige mensen komen verdacht dicht in de buurt van perfect (ook dit is voor iedereen anders), maar in de huidige maatschappij wordt het afgeschilderd als de standaard, terwijl het als een exceptie gezien moet worden. Iedereen vergelijkt zich constant met bewerkte plaatjes, maar dat is ook zo gek niet als je elke minuut van de dag met die plaatjes geconfronteerd wordt. De onzekerheden die jongeren ontwikkelen door het zien van deze plaatjes zijn enorm, maar worden vaak onderschat.

Het is ook zo cru. Aan de ene kant mag je niet afwijken van de standaard, maar tegelijkertijd moet je ook boven het gemiddelde uit kunnen springen. Zo'n spreidstand proberen veel mensen aan te nemen. Maar getallen zeggen niets. Hieronder zes vrouwen met het Australische gemiddelde, 70 kg.



Genoeg over je lichaam, het gaat eigenlijk over alles. We worden geacht overal goed in te zijn. Hoe vaak zie je niet een meme die gaat over een werkgever die 25-jarigen zoekt met 30 jaar werkervaring? Een meme is om te lachen, maar zulke onmogelijke eisen worden tegenwoordig wel overal gesteld. Iedereen moet altijd maar vooruit en beter en meer, de wereld wil altijd meer. Het is nooit genoeg. En ergens is dat goed, want zo blijft er (als het goed is) altijd motivatie om dóór te gaan. Maar het reikt een keer (of dat punt is al bereikt) te ver, het wordt een keer  te veel, te ver vooruit, zo ver dat niemand het meer kan.



Perfectie, op welk vlak dan ook, is de standaard geworden. Ook bij mijn studie. Niemand spreekt het uit, maar er wordt van ons verwacht dat we achten halen voor onze tentamens, terwijl BW een van de zwaarste studies in Nederland is. Kun jij het nog volgen? En ook voor perfectie geldt: een gezonde hoeveelheid perfectionisme zal jou en jouw projecten goed doen, want je zal altijd één of twee tandjes harder rennen dan nodig is. Ik ben zelf ook redelijk perfectionistisch, en hoewel ik er soms last van heb, zie ik ook in hoe het je kan helpen om het beste uit jezelf en je projecten te halen. De perfectie is van iedereen verwacht wordt, vraagt echter om tien tandjes harder rennen en niet voor zolang je ergens mee bezig bent, maar altijd. Niemand heeft zo'n conditie (en als je die wel hebt, mag je tijdens de volgende Olympische Spelen Daphne Schippers of Usain Bolt verslaan, succes). Niemand houdt dat vol.

Wees in plaats daarvan, in plaats van wat wordt gezegd en verwacht en gestreefd, trots. Wees trots op je lichaam, op wie je bent, hoe je bent en wat je doet. Benoem de prestaties die je hebt gemaakt, benoem je goede kanten en sterke punten en vertel jezelf ook dat je slechte kanten en zwakke punten niet het einde van de wereld zijn en dat ze je samen maken tot wie je bent. Er lijken zoveel dingen onmogelijk, maar zodra je aanvaardt dat sommige dingen onmogelijk zijn, zul je zien hoeveel dingen er wél mogelijk zijn. Geloof me. Wees trots. En vooral niet perfect. Want dat je maakt je uniek.

 

Liefs, Manon