Bovenstaand gedichtje is mijn meest gereblogde gedichtje op Tumblr *schouderklopje*. Ik postte het anderhalf jaar geleden, maar hij is af en toe nog steeds van toepassing. Voor de gelegenheid heb ik 'm trouwens uitgetypt op mijn typemachine, waar ik nog steeds héél blij mee ben!
De drang om te schrijven was dit jaar extréém groot. Door mijn drukke studie maak ik echter niet zo snel tijd vrij voor schrijven. Een deadline was dus essentieel. Een jaar, gaf ik mezelf, om het dikste boek tot nu toe te schrijven. Het leek redelijk. De zomer ervoor had ik twee verhalen van mij samengevoegd tot één, en dat zou als basis dienen voor dit project, Project Boek. De hoofdpersoon in dat verhaal was 16, dezelfde leeftijd als ik toen ik het voor het eerst schreef. De hoofdpersoon is met me mee gegroeid, dat heb ik geprobeerd tenminste.
Ik ben een heel eind gekomen. Het manuscript telt nu meer dan 70.000 woorden, het meeste wat ik ooit heb geschreven aan één manuscript. Het is een aantal waar ik enorm trots op ben. Ik heb sowieso een enorme prestatie geleverd voor mezelf en heb bewezen dat ik het nog steeds kan, want dat was ook een ding waar ik tegenaan liep. Dat ik geen inspiratie had, dat ik de woorden niet meer kon laten vloeien. Wat dat betreft had ik het mis, ik kon het nog steeds! Soms met honderden of duizenden tegelijk, een heerlijk gevoel!
Maar het gaat me niet lukken om dit boek dit jaar af te hebben. Er zijn nog heel wat puntjes die ik op de i's moet zetten, en dat kan pas als ik het verhaal een tijdje niet heb gezien. Maar het boek gaat er komen, dat is een ding wat zeker is. Ondertussen zit ik niet stil, want mijn computer staat nog steeds vol met beginnetjes en mijn hoofd zit nog steeds vol met ideeën. Schrijven zal ik altijd blijven doen. Altijd.
Gisteren heb ik mijn laatste tentamen gehad en nu lekker film kijken en makkelijk eten, heerlijk om zo mijn vakantie te beginnen, een vakantie waar ik hárd aan toe was! Hele fijne kerst iedereen!
Liefs, Manon
Geen opmerkingen:
Een reactie posten