Vooruit

Zachtjes, voorzichtig, zette ze een stapje. Ze kon de houtnerven onder haar blote voeten voelen. Ze had zo lang niet gelopen dat al haar eelt als sneeuw voor de zon was verdwenen en de zintuigcellen in haar voeten hun werk weer in volle sterkte konden uitvoeren. Elk hobbeltje, bobbeltje en kuiltje voelde ze haarscherp onder haar tenen.
Langzaam zette ze het volgende stapje. Ze bleef kleine stapjes zetten, niet te overhaast, gewoon rustig, langzaam, beheerst. Terwijl haar hart en haar hele wezen eigenlijk meteen de marathon wilde lopen, bleef zij zelf behoorlijk kalm, precies zoals ze het zich eigenlijk in haar hoofd had voorgesteld.
Rustig liep ze de kleine tien meter naar hem. Eenmaal daar liet ze zich uitgeput in zijn armen vallen. Sterk vermoeid was ze, dat wel, maar vooral ook vol nieuwe levensenergie, door de waargemaakte belofte dat ze eindelijk weer verder kon met haar leven, zoals dat voorheen zo was geweest.

 

Soms vind ik stukjes tekst terug van mezelf. Soms walg ik ervan. Maar vaker, veel vaker dan ik eigenlijk zou moeten willen toegeven, denk ik: wauw. Wauw, dat ik dit geschreven heb. Meestal zijn het korte stukjes zoals hierboven en meestal bedenk ik er nog een heel boek bij, maar meestal laat ik het de korte stukjes zijn die het zijn. Ik wil de magie niet verstoren. Ik wil het moment niet verpesten. Dus ik verwacht dat er ooit een boek van mij verschijnt (als ik het me kan permitteren om gekke boeken uit te geven) met allemaal van dit soort kleine rotstukjes.

 

Liefs, Manon