Ik ben heel erg van het plannen. Het wil niet zeggen dat dingen precies lopen als ik ze gepland heb, maar ik heb graag een beeld in mijn hoofd van hoe dingen kunnen lopen, en dat is dan mijn leidraad als ik daar naartoe werk.
Maar dat beeld ontbreekt als het gaat om studie en werk. Ik weet al dat ik later waarschijnlijk eerst een kat neem (al heb ik nog niet heel veel met katten op dit moment, maar dat komt wel) en daarna pas een hond (een teckel of een golden doodle), omdat ik waarschijnlijk in het begin nog geen tijd heb voor een hond. Ik weet al dat ik later, als ik voldoende geld heb verdiend en een jaar of vijftig ben, een tuinhuisje koop en daar dan ga zitten schrijven. Schrijven als enige bezigheid, dat lijkt me heerlijk, dat is mijn ultieme levensdoel.
Maar, dat wordt 'm niet. Niet nu, niet binnenkort. Maar wat dan wel? Waarmee heb ik het zo druk dat ik voor een hond nog geen tijd heb? Waarmee ga ik voldoende geld verdienen? Het antwoord op die vragen weet ik niet.
Ik loop op de tast door het duister, en dat gaat me prima af, omdat ik nu eenmaal gewend ben om gewoon door te gaan. Ik werk nooit op halve kracht, doe altijd goed m'n best en motivatie heb ik altijd - zelfs als motivatie ontbreekt. Zo heb ik het altijd gedaan, ik ben niet gewend om dingen zomaar te laten. Dus als mensen vragen of het goed gaat met studeren, antwoord ik ook meestal of altijd "goed". Het gaat ook goed, het studeren gaat me prima af. Maar daar in mijn achterhoofd is er altijd gezoem, altijd die twijfel.
Als ik hierover begin tegen mensen, dan zeggen ze bijna altijd: nou, dan ga je toch lekker schrijven. Yes please, daar teken ik voor. Als iemand dat voor mij kan regelen, dat ik kan leven van het schrijven van boeken, dan zou ik daar alles voor doen, alles. Maar ik doe nu BW en de kans dat dat gaat gebeuren is heel, heel klein. Maar ik weet heel zeker dat ik altijd zal blijven schrijven, dat het voor altijd een belangrijk deel van mijn leven blijft. Hoe de rest van dat leven eruit gaat zien, weet ik niet, en dat is ook niet erg. Maar toch ben ik er vaak mee bezig. Want wat ik nu doe gaat wel degelijk mijn toekomst beïnvloeden en op welke manier beïnvloedt mijn gedachten erover. De kunst is om een breed pad uit te stippelen, waar je ook nog vanaf kan wijken. Dat is dan ook waar ik me de komende tijd op ga focussen.
Verder heb ik ook nog genoeg leuke dingen gelukkig, dus ik hoef me niet constant zorgen te maken over wat-te-doen-met-mijn-studie. Zo ga ik morgen naar een concert van mijn favoriete Alex Vargas! Zoveel zin in!
Liefs, Manon
Geen opmerkingen:
Een reactie posten