Ineens passen twee zomernachten in één nacht
Nachten die druipen van de onschuldigheid
En er is niets zwoels meer aan
Zoals dat was tijdens eindeloze zomeravonden
Ineens kruipt de wereld dichter tegen elkaar aan
Want het is koud, zo koud
Zij blaast wolkjes koude lucht in onze gezichten
Zoals de wolken toen voorbij vlogen
Ineens kussen drie lagen wol en fleece onze winterhuid
In plaats van één katoenen jurkje
Die onbezorgde zomerliefdes die wij toen hadden
Verdwijnen als sneeuw voor de zon
Nog even en het is
Winter
Nee, mijn haar is inderdaad niet lang, maar schouder lang inmiddels. Deze foto's maakte ik een paar jaar geleden. Ik ben er nog steeds trots op (sneeuw! In Nederland! Hallo!) en het past heel goed bij het gedichtje.
Liefs, Manon
Geen opmerkingen:
Een reactie posten