Ik ben Nederlander, al voor het twintigste jaar op rij. Net als dochter en vrouw overigens. Het hoort bij wie ik ben, bij mijn identiteit. Ik ben een van de ruim 17 miljoen mensen die zich op deze 41.543 vierkante kilometer bevinden. Nederland is bijzonder. We zijn klein, dichtbevolkt en bevinden ons grotendeels onder het zeeniveau. Er zijn momenten dat ik trots ben op mijn nationaliteit. Trots op onze bijzondere tradities, die pas echt gaan spreken als je ze in het Engels moet uitleggen aan een buitenlandse medestudent. Trots op hoe we met z'n allen kunnen rouwen bij een gebeurtenis zoals MH17. Trots op het gevoel van saamhorigheid, dat voor even te voelen is bij een evenement als Serious Request (Tijn met z'n stoere nagellakactie!).
De laatste tijd zijn er echter steeds meer momenten dat ik me schaam voor mijn nationaliteit. Ik kan wel janken van al die kortzichtige, ondoordachte reacties op Facebook. Zijn er dan echt zo weinig mensen met een beetje verstand, vraag ik me dan af. Het antwoord lijkt 'ja' te zijn. Ik ben diep teleurgesteld als ik op het journaal moet horen dat er ramen ingeslagen, muren beklad en varkenskoppen opgehangen worden bij huizen van asielzoekers die zijn gevlucht voor de oorlog in hun land. Is dat hoe we met elkaar omgaan? Waar is het respect, het gevoel van samen? Ik heb het idee dat we dat "samen" een beetje kwijt zijn geraakt en dat raakt me enorm.
De huidige maatschappij, de maatschappij waar wij jongeren eigenlijk mee opgegroeid zijn, gaat een kant op waarvan we ons af moeten vragen of dat de goede kant is. Ikke, ikke, en de rest kan stikken, lijkt een beetje het nieuwe motto geworden te zijn. Ik ben alles wat telt, mijzelf boven al het anderen, lijkt het gedachtengoed te zijn. Iedereen zit maar de hele dag naar z'n schermpje te staren, om zo contact te maken met de buitenwereld, terwijl ze zich al die tijd al in de buitenwereld bevinden! Vrijwel niemand zegt meer goedendag tegen de buschauffeur of dank u wel tegen de caissière. Nee, alles gebeurt online en online kun je alles. Alles kopen, kijken, lezen, maken, zeggen.
Tegelijkertijd lijkt het ook alsof we ons anno 2017 meer bewust zijn van de wereld om ons heen. We willen - nee móeten - de wereld een stukje mooier maker. Maar "The Independent"-mentaliteit lijkt te overheersen. Alles moeten we maar alleen kunnen. Een roep om hulp is een uiting van zwakte, of komt niet eens meer in ons op. Dit drijft mensen uit elkaar. We hebben elkaar niet meer nodig om onze problemen op te lossen - dat doen we zelf wel.
We willen dus een hóóp bereiken, maar willen dat tegelijkertijd helemaal in ons eentje doen. Uiteindelijk gaat dat niet goed natuurlijk, dat begrijp je. Je bereikt op den duur véél meer door effectief samen te werken en te beseffen dat we elkaar nodig hebben!
Ik word een beetje verdrietig als ik al die gebogen hoofdjes over schermen zie in de bus of metro, of als ik weer een naar nieuwsbericht hoor over asociaal, racistisch gedrag. Het is niet moeilijk om weer dicht bij elkaar te komen, maar beseffen dat dat nodig is is complexer. Maar als we elkaar kwijt kunnen raken, moeten we elkaar ook wel weer kunnen vinden. En als dat nog even duurt, probeer dan in ieder geval de mensen die jou lief zijn bij je te houden.
Liefs, Manon
Amen 💜
BeantwoordenVerwijderen