Thuis

"Kijk nog eens naar die stip. Dat is hier. Dat is thuis. Dat zijn wij."

Soms denk ik wel eens dat de hele wereld naar de klote is. Wrede oorlogen, mensen die elkaar afmaken, debiele mensen die president kunnen worden, dieren die met uitsterven bedreigd worden, moet ik nog even doorgaan? In het nieuws kom je toch vooral de negatieve berichten tegen, omdat die nu eenmaal (zou je zeggen) afwijken van de "standaard". Ik zou het niet erg vinden om een goed-nieuws-krant te hebben (idee! Ik maak er één! UPDATE: NOS.nl (klik!) heeft mijn idee "gestolen" en deelt sinds begin dit jaar elke week goed nieuws), om kleine heldendaden van mensen te lezen, om over kleine overwinningen van mensen te lezen. Al dat vreselijke wereldnieuws, ik word er meer dan eens verdrietig van.

Laatst kwam ik onderstaand filmpje tegen. Het is een speech van Carl Sagan, die hij 26 jaar geleden hield. Zijn speech is gebaseerd op bovenstaande foto. Dat kleine stipje dat je ziet, dat kleine stipje is de aarde. In zijn toespraak heeft hij het over zijn visie op de diepere betekenis achter het idee van dat stipje.

De foto, Pale blue dot genaamd, is een foto van de aarde, genomen op 14 februari 1990. Het ruimteschip Voyager 1 wierp nog één laatst blik op de aarde voor hij de planeet verliet. Op het moment van de foto was het ruimteschip op 6,4 miljard kilometer van de aarde verwijderd en de aarde is hier een stipje van 0.12 pixel groot. In dat ene moment dat de foto werd gemaakt, pikte de camera de lichtstralen op die zichtbaar zijn op de foto, en in een van deze lichtstralen ligt ons hele bestaan.

“Voor mij benadrukt het onze verantwoordelijkheid om vriendelijker met elkaar om te gaan en om zorgvuldig en koesterend om te gaan met onze doffe blauwe stip. Het enige thuis wat we ooit gekend hebben.”

Sagan hield zijn speech dus 26 jaar geleden, maar zijn woorden zijn dezer dagen misschien nog wel meer waar dan ooit tevoren. Om te overleven, om de ellende om ons heen te overleven, moeten we vooral dat gevoel van saamhorigheid koesteren. Je voelde het rond de kerstdagen met Serious Request. Zo'n simpel event als SR brengt dat gevoel van saamhorigheid voor even terug in in ieder geval de Nederlandse maatschappij.

Als je Facebook goed doorspit (wat ik wel eens doe als ik me verveel of last van uitstelgedrag heb), kom je erachter dat mensen hele akelige dingen over elkaar kunnen zeggen op internet. Ik heb het idee dat vooral wij Nederlanders daar goed in zijn geworden en dat maakt me best verdrietig. Dat zijn de momenten dat ik wenste geen Nederlander te zijn. Ik wil trots zijn op mijn land, maar ik krijg het idee dat er steeds meer mensen zijn die denken alles te kunnen zeggen en dat het steeds meer wordt "ieder voor zich" en dat is nou juist niet wat we moeten willen met z'n allen.

"Neem even een momentje en denk aan iedereen die je hebt ontmoet; elke plaats die je hebt bezocht; elke oorlog waarover je gelezen hebt; elke uitvinding die is gemaakt; alles wat je weet. Al dat is te vinden in dat kleine stipje."

Als idividu hebben we geen controle over de grotere dingen der Aarde. We uitvergroten onze problemen en struggles en stellen ons voor dat het de grootste problemen in het universum zijn, met onszelf als middelpunt. Maar we hebben geen controle over de meeste dingen.

Toch kunnen we een verschil maken. Juist in de kleine dingen. Glimlachen naar een voorbijganger op straat, de deur openhouden voor de persoon achter je, je zitplek in de trein of bus aan een ouder persoon geven - dit telt allemaal mee.

"Whatever you do may seem insignificant to you, but it is most important that you do it."
– Mahatma Gandhi

https://youtu.be/4PN5JJDh78I

 

Liefs, Manon