Project Boek

Dagboek van een schrijver

Ken je dat?

De drang om te schrijven
Is groter dan ooit maar
De woorden die blijven
Misschien komen ze nooit

16 december 2015

Voornemens. Ik vind het maar onzin. Waarom zorgt een nieuw jaar, een nieuwe kalender ervoor dat mensen ineens allemaal gekke dingen gaan verzinnen die ze graag willen veranderen aan zichzelf of de manier waarop ze leven? Maar als je er langer over nadenkt, kan je wel begrijpen waarom 1 januari zo'n goed begin is. Het voelt als een nieuwe ronde, dus nieuwe kansen. Dan moet je die kansen wel grijpen. En hoe kun je die kansen nu beter grijpen dan voor jezelf op een rijtje te zetten wat je wilt bereiken in dit nieuwe jaar? Daarom heb ik ook voornemens dit jaar. Schrijfvoornemens en leesvoornemens. Ik moet meer een balans zien te vinden tussen studie en hobby's (of moet ik zeggen passies?); studie is belangrijk, maar niet het enige wat telt. Ik zie dat wel in, maar doe er niets aan, waardoor mijn studie aan me vreet. Maar nog meer vreet het aan me dat ik niet lees en schrijf, terwijl dat het enige is wat constant door mijn hoofd gaat. Door voor mezelf doelstellingen te stellen, hoop ik aan het eind van het jaar 2016 echt wat bereikt te hebben.

[gallery ids="687,688,689,690,691,692,693,694,695,696" type="rectangular"]

24 april 2016

Soms leid ik een echt dubbelleven en dat is soms best wel vermoeiend. Want de schrijver in mij wil dag in, dag uit, de hele dag lang schrijven, schrijven, schrijven. Dat moet ergens ook wel, want ik heb artikelen te schrijven voor PreDoctor, ik moet werken aan m'n eigen boek (deadlines, deadlines, deadlines!), ik mag meeschrijven aan een verhalenbundel met als thema "Passie" met andere schrijvers uit de regio (zin in, en ik heb weer eens echt inspiratie, ein-de-lijk, gaat helemaal goed komen!)... 
Maar de student in mij, die goede cijfers wil halen en ook geniet van haar studie en de tijd met studiegenootjes, verdient ook een plekje in mijn drukke tijdschema. Ook zij heeft tijd nodig, meestal de meeste tijd. Dat vereist een fulltime studie nu eenmaal. De schrijver in mij delft dan ook meestal het onderspit.
MAAR NU NIET. Ik heb namelijk twee héérlijk, al zeg ik het zelf verdiende weekjes vakantie en ga naast uitslapen, uitrusten en een paar daagjes lekker weg, ook veel schrijven en herschrijven; ik val in slaap en ik word wakker met m'n manuscript onder m'n kussen (note to self: niet vergeten m'n pen weg te leggen, ik hoef geen blauw beddengoed).

[gallery ids="697,698,699,700,701,702,703,704,705,706" type="rectangular"]

28 juli 2016

Op de een of andere manier heb ik altijd meer inspiratie en motivatie als ik op vakantie ben. Dus een groot deel van mijn vakantie heb ik schrijvend, denkend en typend doorgebracht. Niet dat dat erg is, ik ben ontzettend blij dat ik weer wat verder ben.

De manier waarop ik dit boek aan het schrijven ben (wat ik niet tot in detail uit zal leggen, maar als je het me een keer vraagt, wil ik het misschien best uitleggen), raad ik echter absoluut niet aan. Het biedt enorm veel mogelijkheden tot leermomenten, dus in zekere zin is het wel goed. Het voelt alsof ik een huis heb gebouwd, zonder ramen en deuren, dat ik gewoon bakstenen op elkaar ben gaan stapelen en heb geroepen: “Kijk, een huis!” En nu, achteraf, beitel ik de bakstenen aan de binnenkant eruit, maak ik kamers, ramen, een voordeur en een achterdeur. En straks is het klaar voor de inrichting! Over een tijdje is het een volwaardige woning, waar een volgroeid verhaal in huist. Ik kijk uit naar dat moment. Het verhuisbericht zal t.z.t wel verschijnen.

[gallery ids="707,708,709,710,711,712,713,714,715,716" type="rectangular"]

22 september 2016

Iets meer dan drie maanden. Zo lang heb ik nog om aan m'n boek te werken, als het aan mezelf ligt. Dan is 2016 voorbij en moet ik mijn enige goede voornemen van dit jaar vervuld hebben. De tijd begint wel een beetje te dringen en ik heb er eigenlijk zo weinig tijd voor. AHHHH. Twijfels slaan toe, maar het is simpelweg uitgesloten dat ik twijfel. Ik ga mezelf zo diep, diep teleurstellen als ik het nieuwe jaar NIET met een afgerond manuscript inga. Ik moet gewoon even doorzetten, dat is wat ik moet doen. En misschien een klein beetje hopen dat kleine elfjes mijn verhaal 's nachts perfectioneren, ook al weet ik dat dat niet gaat gebeuren.

 

Hierboven de foto's die ik heb gemaakt tijdens het schrijven van mijn boek. Niet echt een fotografieserie dus met prachtige foto's, maar meer een soort fotodagboek - een dagboek is vooral eerlijk, niet per se mooi. De laatste tijd heb ik niet meer zoveel foto's gemaakt, maar zeker in het begin. Het was een soort van SOG (schrijf ontwijkend gedrag), maar achteraf gezien vind ik het ook heel leuk en nuttig dat ik het heb vastgelegd. Ik besef ineens hoe ongewoon het is om naast het studeren gewoon een boek te schrijven. Er gaat zoveel tijd in zitten, zoveel energie, zoveel kracht en ambitie. Nu ik het vast heb gelegd, besef ik pas hoe bijzonder het is, wat een strijd het soms kan zijn, hoe erg het eigenlijk mijn gemoedstoestand heeft beïnvloed in tijden dat het schrijven wat minder ging, of helemaal niet ging, of juist heel goed ging. Ik hoop dat jullie met deze foto's en de stukjes uit mijn "dagboek" (die overigens ook gewoon op mijn Facebook pagina staan) een idee krijgen wat het is om een boek te schrijven en hopelijk heb ik jullie natuurlijk ook enthousiast gemaakt. Zodra ik meer weet, over of ik het dit jaar afkrijg en wat er met het manuscript gaat gebeuren, horen jullie dat uiteraard! Ik heb meteen weer energie om er mee verder te gaan! Ik zie er naar uit om het verhaal ooit aan de buitenwereld te laten zien.

 

Liefs, Manon