Tussen alle tentamen- en deadlinestress door, is er gelukkig nog tijd zat voor leuke dingen. Zo ging ik vorige week vrijdag naar een dansvoorstelling, waar mijn oude dansdocent in mee danste en ging ik zondag uiteten met mijn ouders, broertje en vrienden van mijn ouders. Toen kwam ineens een van die vrienden met een typemachine aanzetten! Ik kon m'n geluk niet op - ik zoek al zo lang een typemachine, en nu heb ik er eindelijk één! Een hele mooie nog ook, en hij werkt. Het inktlint is een klein beetje uitgedroogd, maar als je hard genoeg op de toetsen ramt, krijg je prima leesbare tekst. Bijkomend voordeeltje: hij staat práchtig in m'n kamer.
Lars van der Werf, de Rotterdamse versjesmaker, heeft me nog enthousiaster gemaakt voor de typemachine; hij typt ál zijn versjes uit op z'n typemachine. Ik zie mezelf geen hele boeken typen op dit pareltje, maar versjes en gedichtjes uittypen voor een projectje lijkt me leuk.
Gek dat ik zo gek ben op een object wat eigenlijk van voor mijn tijd is. Ik probeerde blind te typen op de typemachine, maar daarvoor typ ik net iets te snel - al snel "liep 'ie vast" en moest ik twee "toetsen" weer even handmatig terughalen.
Er klinkt ook een soort fietsbelletje als je het einde van een regel hebt bereikt. Dat moet gevolgd worden door een ram tegen de hendel, zodat de volgende regel kan worden beschreven. "Handig!" riep Kas, "Dat zou Word ook moeten hebben!". Waarop ik wilde antwoorden "Dat doet Word automatisch, sukkel", maar ik hield me in. Mijn broertje is bezig met z'n eigen tijdreis: hij heeft de Commodore 64 van m'n vader afgestoft. Hij doet het helaas niet, maar hij vindt het helemaal gaaf en alles. Binnenkort ga ik hier ook eens een stuk schrijven over de snelheid van de technologie van tegenwoordig en dat dat me soms beangstigt, al zou ik niet anders moeten weten, want ik ben er groot mee geworden.
Liefs, Manon
Geen opmerkingen:
Een reactie posten